Reklama

Filmik

RODOWÓD

Rodowód hodowlany jest wykazem przodków kota, którzy są zestawieni w kolejności następujących po sobie pokoleń. Obejmuje on szczegółowe dane każdego z ujętych w nim osobników, takie jak: daty urodzenia, numery rodowodów, oraz kodowe oznaczenia koloru przyjęte przez organizację wydającą rodowód. Rodowód hodowlany stanowi podstawę do ułożenia planów kojarzeń i oceny stopnia pokrewieństwa poszczególnych osobników, pozwala hodowcom na uzyskiwanie w miotach określonych cech fizycznych i kolorów oraz eliminowanie z hodowli zwierząt obarczonych wadami genetycznymi.
Rodowód hodowlany potwierdza rasowość kota, ponieważ za rasowego (z pewnymi wyjątkami) uznaje się wyłącznie kota, którego przodkowie, od co najmniej czterech pokoleń, wywodzą się z tej samej rasy i wiernie przekazują swoje cechy potomstwu. Jeśli kot nie posiada rodowodu, nic nie możemy powiedzieć o jego przodkach, nie jesteśmy też w stanie przewidzieć, jakie będzie jego potomstwo. Taki kot może przypominać kota określonej rasy, ale nie można go uznać za jej przedstawiciela. Rozród kotów w zarejestrowanych hodowlach podlega pełnej kontroli organizacji nadrzędnych, a hodowcy są to na ogół ludzie, dla których koty rasowe stanowią życiową pasję lub hobby, a los sprzedawanego zwierzęcia nie jest im obojętny, zawsze chętnie służą radą i pomocą przy wychowywaniu kociaków. Kupując bezpośrednio od nich kota wiemy, w jakich warunkach się wychował, jak wyglądają jego rodzice, dowiemy się również, czym był karmiony i czym lubi się bawić. Bardzo niewielu hodowców zdecyduje się na sprzedaż kociaka chorego lub w gorszej kondycji, nie są oni przecież anonimowi, i taka sprzedaż mogłaby ich narazić na utratę renomy, obowiązuje ich też pewna etyka postępowania. Ponadto przynależność hodowcy do organizacji regulującej zasady hodowli kotów narzuca na niego obowiązek przestrzegania przepisów hodowlanych, a te mają na celu przede wszystkim dobro zwierząt. Nakładają one na hodowcę szereg obowiązków, wśród których należy wymienić:

1. 1. Przedstawianie do oceny (na wystawach) kotów, które są przeznaczone do rozmnażania. Dzięki temu z hodowli wykluczane są zwierzęta rodowodowe, ale nie spełniające kryteriów danej rasy (np. Koty Brytyjskie o oczach innych niż miedziane, czy Koty Norweskie Leśne o barwie cynamonowej lub czekoladowej), jak również obciążone wadami genetycznymi.
2. 2. Nie podejmowanie prób krzyżowania kotów obciążonych wadami genetycznymi (głuche, z załomkiem na ogonie, bądź obciążone schorzeniami charakterystycznymi dla danej rasy) lub zbyt blisko ze sobą spokrewnionych (może to prowadzić do powstania wad genetycznych).
3. 3. Zapobieganie zbyt licznym ciążom kotki (wg przepisów FIFe kotka może mieć potomstwo nie częściej niż trzy razy w ciągu dwóch lat, najlepiej w odstępach co najmniej sześciomiesięcznych). Częste ciąże mogą prowadzić do wyniszczenia organizmu, osłabienia kociąt i ich większej podatności na choroby.
4. 4. Wykonywanie szczepień ochronnych kociąt (konieczne są dwa szczepienia) przeciwko najczęściej spotykanym chorobom (koci katar, białaczka itp.)
5. 5. Przestrzeganie zakazu sprzedaży kociąt zbyt młodych (poniżej 12 tygodnia życia), które wymagają jeszcze opieki matki.
6. Oczywiście zdarzają się pseudohodowle.

Tym terminem określa się „hodowców” kotów, którzy sprzedają je jako koty określonej rasy, ale bez rodowodu. Z reguły są to ludzie nastawieni wyłącznie na osiąganie zysków z rozmnażania zwierząt przy jednoczesnej minimalizacji kosztów hodowli. Ponieważ nie należą do żadnej organizacji hodowców, nie obowiązują ich ani przepisy hodowlane, ani wzorzec rasy, a oferowane przez nich kocięta są z reguły dużo tańsze od kotów rodowodowych. Takich „hodowli” należy unikać Ich właściciele zazwyczaj niewiele wiedzą o kotach. Nie potrafią prawidłowo pouczyć przyszłego właściciela, jak powinien dbać o kocięta, czym karmić i jak je wychowywać. Często nie szanują swoich zwierząt, a nawet ich nie lubią, o czym świadczy ich postępowanie z kociętami i warunki w jakich je trzymają (na przykład przerażone maluchy prezentowane są na giełdach w hałaśliwym otoczeniu, w odsłoniętych klatkach, gdzie nie ma się gdzie schować) Z reguły są to ludzie anonimowi. Nie wiemy w jakich warunkach chowane były u nich koty, nie wiemy jak wyglądają rodzice kociąt, nie możemy też liczyć na pomoc w przypadku kłopotów z kociakiem. Nie mamy żadnej gwarancji, że kupiony kociak jest zdrowy. Raczej nie jest szczepiony i odrobaczony, nie ma książeczki zdrowia i nigdy nie badał go weterynarz. Jeśli mamy do czynienia z „seryjnym producentem”, kociak może być bardzo słaby, ponieważ może pochodzić, np. z piątego miotu kotki w danym roku. Kocięta kupowane od pseudohodowców często są zbyt młode, co w połączeniu z brakiem doświadczenia „szczęśliwego” nabywcy może być przyczyną trudności z utrzymaniem zwierzątka przy życiu, albo decydować o skrzywieniu psychiki (psychika kociaka kształtuje się do ósmego tygodnia życia; jeśli okres ten spędził w nieodpowiednich warunkach, nie będzie umiał nawiązać kontaktu z człowiekiem, będzie przesadnie płochliwy, albo odwrotnie, bardzo agresywny, może się też okazać złośliwy). Ponadto pseudohodowca zawsze sprzeda nam kociaka tej rasy, jaką pragniemy kupić. Jeśli będzie miał kota półdługowłosego, zaoferuje go nam jako main coona, norwega lub syberyjczyka w zależności od tego, której rasy szukamy. Jeśli kociak będzie krótkowłosy i niebieski, to bez wątpienia będzie to kot brytyjski lub rosyjski. Jednak jak ten kociak będzie wyglądał jako kot dorosły, nie wiemy, ponieważ nie ma on rodowodu. Mamy na to wyłącznie słowo nieznanego nam człowieka.
Pseudohodowcy potrafią uzasadnić brak rodowodu i niską cenę swoich kociąt. Pseudohodowca zapytany o rodowód będzie musiał przyznać, że kociak go nie ma. Powodów może być kilka, a wszystkie mają niewiele wspólnego z prawdą:

1. 1. Kociakowi przysługuje rodowód, ale nie został wyrobiony ze względu na koszty.
2. •Fałsz, wyrobienie rodowodu kosztuje 20 złotych i jest najniższym z kosztów, jakie obciążają hodowcę
3. 2. Rodzice kociaka są rodowodowi, ale jedno z nich nie było wystawiane, znów ze względu na koszty.
4. •Fałsz, takim kociakom również przysługuje rodowód, jeśli zachowane zostaną przepisy hodowlane. Taka informacja dużo nam przy okazji mówi o sprzedającym. Albo jest to klasyczny pseudohodowca (rozmnażający koty dla pieniędzy, po minimalnych kosztach w byle jakich warunkach), albo nie stać go na właściwe żywienie i opiekę weterynaryjną dla swoich kotów, albo - co najbardziej prawdopodobne - rodzice kociaka wcale nie są rasowi.
5. 3. Jak się kupuje kota rodowodowego, trzeba z nim jeździć na wystawy
6. •Fałsz, na wystawy można jeździć, ale nie jest to obowiązkiem. Jest to konieczne tylko wtedy, gdy planuje się rozmnażanie kotów rasowych, czyli założenie hodowli.
7. 4. Tylko trzy (pięć) kociąt z miotu otrzymuje rodowody, a ten jest czwarty (szósty)
8. •Fałsz, rodowody przysługują wszystkim kociętom z miotu.
9. 5. Sprzedając koty bez rodowodu działa się dla dobra rasy, bo wysokie ceny u hodowców hamują jej rozwój
10. •Jest dokładnie odwrotnie!
11. Hodowcy działają dla dobra rasy wybierając do rozrodu najpiękniejsze, najzdrowsze i najbliższe wzorca osobniki, a ich celem jest uzyskanie zdrowych i pięknych kociąt.

© 2009. Wszelkie prawa zastrzeżone Zoowioska. Kopiowanie, rozpowszechnianie, przedruk i publikacja w jakiejkolwiek formie
(również elektronicznej) do celów komercyjnych i prywatnych, bez zgody serwisu zoowioska, zabronione.