ZOOWIOSKA

Hodowla kotów

Rasowy kot*PL

rasowy = rodowodowy

Ze względu na zamiłowanie do zwierząt i fatalne doświadczenia z pseudohodowacami postanowiliśmy się przyłączyć do hodowców podlegających kontroli zrzeszających ich organizacji oraz aktywnie uczestniczyć w akcji rasowy = rodowodowy. Dlatego na podstronie Rodowody sporo miejsca poświęciliśmy argumentom przemawiającym przeciwko kupowaniu zwierząt od pseudohodowców.
Nasza hodowla została zarejestrowana w Polskim Związku Felinologicznym (PZF) oraz Światowej Federacji Hodowców Kotów (WCF)
Na początek do hodowli wybraliśmy kota tonkijskiego i Devon rex. Koty hodowlane prezentujemy w dziale Nasze koty, a ich potomstwo można poznać zaglądając do działu Kocięta.

Koty są dość charakterystycznymi zwierzętami. Prawdopodobnie wiele osób ma do nich skrajny stosunek. Jedni je kochają, a inni za nimi nie przepadają (delikatnie mówiąc).
Ten brak zamiłowania wynika najczęściej z niewiedzy i braku rzeczywistego kontaktu z tymi stworzeniami. Koty towarzyszą nam od zarania dziejów. Przez wielu oceniane są jako pożyteczne zwierzęta pomagające w wielu gospodarstwach domowych. Ponadto nie sprawiają właściwie żadnych problemów. Są zupełnie samodzielne, sypiają od 12 do 16 godzin na dobę. Niektóre rasy potrafią spać nawet 20 godzin na dobę. Są mięsożerne, co stanowi pewną i niezmienną cechę ich natury. My nie znamy żadnego kota, który nie lubiłby miąska, a przez nasz dom i nasze gospodarstwo przewinęło się naprawdę wiele kotów. Różnych kotów.
Na początku - zaczęło się jakieś piętnaście lat temu - były to wyłącznie dachowce. Pierwszym kotem był kocurek uratowany od niechybnej śmierci. Jakiś łobuz brutalnie kociaka powiesił, ale kotek miał nieco szczęścia i udało mu się tylnymi łapkami znaleźć oparcie na gałęzi. Przechodząc obok tego miejsca kaźni usłyszeliśmy mizerne pomiałkiwanie i uwolniliśmy zwierzątko, a że stan kota wskazywał na to, iż jego gehenna musiała trwać dość długo, postanowiliśmy go zabrać do domu, wykurować i później oddać do schroniska dla zwierząt. Uważając się za typowych „psiarzy”, ani przez chwilę nie pomyśleliśmy wówczas, że kot mógłby zostać u nas.
Kuracja kociaka trwała ponad dwa tygodnie. Ku naszemu zdziwieniu, w bardzo krótkim czasie udało nam się nakłonić psy do zaakceptowania obecności kota w domu, a ten okazał się być tak przemiłym zwierzakiem, że temat przekazania go pod opiekę schroniska nawet na chwilę nie powrócił.
Jako miłośnicy psów, do kotów mieliśmy raczej ambiwalentny stosunek, żeby nie powiedzieć niechętny. Szybko się przekonaliśmy, że byliśmy w błędzie. Koty są wspaniałymi, często rozrywkowymi „kumplami”, są bardzo inteligentne i szybko się uczą. Trzeba tylko przestać wierzyć, że kota nie można niczego nauczyć. Ponadto, w porównaniu z psami, koty są o wiele bardziej samodzielne i absorbują mniej czasu opiekuna. Jako przykład weźmy choćby to, że z psem trzeba koniecznie wychodzić (co najmniej w sprawach toaletowych) bez względu na ochotę, czas i jakość pogody, a kot ma swoją kuwetę. Trzeba ją wprawdzie systematycznie czyścić, bo koty bardzo lubią czystość, ale czas przeprowadzenia tego zabiegu możemy spokojnie dostosować do własnych możliwości jednocześnie zupełnie nie przejmując się warunkami atmosferycznymi. Koty doskonale sprawdzają się w budynkach wielorodzinnych, gdzie hałaśliwość domowego zwierzątka, może bardzo nieprzyjemnie dawać się we znaki sąsiadom i samym jego posiadaczom. Z kocim posłuszeństwem bywa nieco kłopotów, a więc trudno puścić kota, aby sobie pobiegał, jeśli nie posiada się odpowiednio ogrodzonego terenu, ale przecież psy powinny być wyprowadzane poza teren prywatny na smyczy, więc dlaczego nie można tak samo postąpić z kotem? Bo kota nie można tego nauczyć? Nic bardziej mylnego. Nauczenie kota chodzenia na smyczy wcale nie sprawia o wiele więcej problemów niż ten sam zabieg w odniesieniu do psów. Koty również przywiązują się do swoich opiekunów, tęsknią i z radością witają ich w domu.
Przytoczone argumenty zostały przez nas sprawdzone w praktyce i obudziły chęć posiadania tych zwierząt na tyle, że gdy jeden ze znajomych zapytał, czy chcielibyśmy kociaka bez wahania zgodziliśmy się wziąć zwierzątko pod opiekę. Była to czarno biała kotka, którą nazwaliśmy Kinia. Kinia mieszka u nas do dziś i wydała na świat wiele wspaniałych kociąt. Fotki naszej „królowej matki” znajdują się w galerii Kotus pospolitus w dziale Inne zwierzęta.
W między czasie w pseudohodowlach nabyliśmy kilka innych kotów oraz sukę owczarka niemieckiego. Każde z tych zwierząt miało niesamowite problemy zdrowotne. Niestety nie wszystkie kocięta przeżyły, a w przypadku suki już od dziewięciu lat trawa walka z problemami wynikającymi z wad genetycznych. Ostatnim naszym zwierzęciem pochodzącym z pseudohodowli jest Mapet - krzyżówka kota brytyjskiego z persem - (galeria Kotus pospolitus) nabyty zupełnie przypadkowo tylko po to, aby dać mu szansę przeżycia. Mimo fatalnego stanu kociaka musieliśmy za niego zapłacić dwie stówki. Kuracja trwała ok. 3 miesięcy i jak łatwo się domyślić nie była darmowa.