Zdjęcia psów

Pies Doberman - hodowla Canis eximius

Kliknij aby powiększyć

Reklama

Filmik

Wróć do:

Bernardyn

Bernardyn - opis rasy

Rasa należąca sekcji psów molosowatych w typie górskim. Według klasyfikacji FCI nie podlega próbom pracy. Pochodzenie rasy nie jest dokładnie znane, najbardziej prawdopodobną wydaje się hipoteza, iż Rzymianie przyprowadzili ze sobą w Alpy molosy, które w odmiennych warunkach klimatycznych i na skutek krzyżowania z rodzimymi rasami wytworzyły dwa typy psów. Lżejszy, od którego pochodzą wszystkie szwajcarskie psy pasterskie i cięższy, od którego wywodzi się m.in. bernardyn. Rasa ta swoją nazwę wzięła od klasztoru kanoników regularnych na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda. Został on założony w 980 r. przez św. Bernarda z Menthon. Dawne kroniki zaginęły, lecz wiadomo, że mnisi wyhodowali w XVIII w. bernardyny na przewodników, aby odnajdywały i ratowały ludzi w górach. Pierwotnie bernardyn miał krótką sierść, jednak dzięki krzyżówce z nowofundlandem powstała odmiana szorstkowłosa.

Najsławniejszym bernardynem był Barry, który ratował ludzi na przełęczy św. Bernarda. Legenda głosi, że uratował on 40 osób, a zginął przy uratowaniu 41. Pomnik tego psa znajduje się w Cimetiere des Chiens, a jego ciało prezentowane jest w Muzeum Historii Naturalnej w Bernie.

KRAJ POCHODZENIA - Szwajcaria, DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA 24.03.1993

PRZEZNACZENIE: Pies towarzyszący, stróżujący i gospodarski.

WYGLĄD OGÓLNY:

Istnieją dwie odmiany bernardyna: odmiana krótkowłosa (twardowłosa) i odmiana długowłosa. Obie odmiany są psami potężnej budowy, harmonijnie zbudowanymi o silnym prostym i muskularnym tułowiu, potężnej głowie i inteligentnym wyrazie. USPOSOBIENIE I CHARAKTER: Przyjacielski, temperament spokojny do żywego, czujny. WAŻNE PROPORCJE: Idealna proporcja wysokości w kłębie do długości tułowia (mierzona od rękojeści mostka do guza siedzeniowego) jest jak 5:6. Idealny stosunek wysokości w kłębie do głębokości klatki piersiowej obrazuje następujący szkic.

GŁOWA: Mocna i imponująca.

CZASZKA:

Mocna, szeroka, oglądana z profilu i z przodu lekko wysklepiona: przechodzi łagodnym łukiem w silnie rozwinięte policzki i stromo opada w kierunku kufy. Guz potyliczny miernie zaznaczony: łuki nadoczne silnie rozwinięte. Bruzda czołowa zaczynająca się u nasady kufy, przebiega środkiem przez część mózgowiową głowy i zaciera się stopniowo u nasady potylicy. Skóra na czole tworzy nad oczyma fałdy schodzące się ku bruździe czołowej. W podnieceniu są one bardziej zaznaczone. Przy natężonej uwadze nasada ucha tworzy z częścią mózgowiową głowy linię prostą.

Stop: Wyraźnie zaznaczony.

Kufa: Krótka, równomiernie szeroka: grzbiet nosa prosty, z lekka bruzdą. Długość kufy mniejsza niż jej głębokość (mierzona u nasady). Nos: Szeroki i graniasty; nozdrza rozwarte; trufla nosa czarna.

Fafle: Krawędź fafli czarna. Fafle górne silnie rozwinięte i zwisające, tworzą w kierunku nozdrzy szeroki łuk. Kąt wargowy widoczny.

Zgryz: Mocny, regularny, kompletny zgryz nożycowy lub cęgowy. Dopuszczalny odwrócony zgryz nożycowy. Brak P l (pierwszego zęba przedtrzonowego) tolerowany.

Oczy: Średniej wielkości, ciemnobrązowe do orzechowych, osadzone niezbyt głęboko, o przyjaznym wyrazie, o możliwie przylegających powiekach, krawędź powiek całkowicie pigmentowana. Preferowane powieki przylegające, dopuszczalna mała fałdka na górnej powiece i lekko opadająca dolna z widoczną trzecią powieką.

Uszy: Średniej wielkości, wysoko i szeroko osadzone. Małżowina silnie rozwinięta. Płat ucha delikatny, o trójkątnym kształcie z zaokrąglonym końcem: tylna krawędź lekko odstająca, przednia przylega do policzków.

SZYJA: Mocna, łałok i fałdy na szyi umiarkowanie rozwinięte.

TUŁÓW

Ogólne wrażenie imponujące i harmonijne. Górna linia: Kłąb dobrze zaznaczony; grzbiet od kłębu do lędźwi prosty, zad łagodnie opadając przechodzi płynnie do nasady ogona.

Grzbiet: Szeroki, silny mocny.

Klatka piersiowa: Klatka piersiowa średnio głęboka o dobrze wysklepionych żebrach, nie powinna sięgać poniżej łokci. Brzuch i linia dolna: Brzuch lekko podciągnięty ku tyłowi.

OGON: Nasada szeroka i mocna. Ogon długi i ciężki, ostatni krąg powinien sięgać przynajmniej do stawu skokowego; w pozycji spoczynkowej opadający prosto lub w jednej trzeciej lekko zakręcony do góry. w stanie podniecenia ogon noszony wyżej.

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Ustawione raczej szeroko, oglądane z przodu proste i równolegle,

Łopatki: Ustawione ukośnie, muskularne i dobrze przylegające.

Ramiona: Tej samej, co łopatka długości lub niewiele krótsze: kat między łopatką a ramieniem nie powinien być zbyt rozwarty.

Łokcie: Przylegające. Przedramiona: Proste, o mocnym kośćcu. sucho umięśnione.

Śródręcze: Oglądane z przodu pionowo ustawione, oglądane z boku lekko nachylone.

Łapy przednie: Szerokie, zwarte, o mocnych, silnie wysklepionych palcach.

KOŃCZYNY TYLNE:

Kończyny tylne umiarkowanie katowane i muskularne: oglądane z tylu winny być równolegle i niezbyt wąsko ustawione.

Uda: Silne, muskularne, szerokie.

Staw kolanowy: Dobrze katowany, niewykręcony ani na zewnątrz ani do wewnątrz.

Podudzie: Ustawione ukośnie, dość długie.

Staw skokowy: Miernie katowany i mocny.

Śródstopie: Oglądane z tylu proste i równoległe.

Łapy: Szerokie, zwarte, o mocnych i dobrze wysklepionych palcach. Wilcze pazury tolerowane, o ile nie przeszkadzają w chodzie.

CHÓD: Harmonijny, energiczny ruch. Z dobrym napędem tylnych kończyn, łapy przednie i tylne prowadzone po linii prostej.

© 2009. Wszelkie prawa zastrzeżone Zoowioska. Kopiowanie, rozpowszechnianie, przedruk i publikacja w jakiejkolwiek formie
(również elektronicznej) do celów komercyjnych i prywatnych, bez zgody serwisu zoowioska, zabronione.