Zdjęcia kotów

Kot Syberyjski - hodowla Wibrysek*PL

Kliknij aby powiększyć

Reklama

Filmik

Wróć do:

Kot syberyjski

Kot Syberyjski - opis rasy

Ta rasa należy do szczęśliwców, przy których nie majstrowali hodowcy. Jej ojczyzną jest - jak nazwa wskazuje – zimna część Rosji. Jak łatwo się domyślić, w komunistycznej Rosji wszelkiego rodzaju wystawy, czy pokazy kotów, tudzież programy hodowlane nie miały prawa bytu bowiem mogłoby to być kojarzone z burżuazyjnymi obyczajami. Dzięki temu koty syberyjskie rozwijały się naturalnie i raczej nie można powiedzieć, że na tym cokolwiek straciły.
Po okresie przemian ustrojowych ludzie zaczęli odzyskiwać możliwość swobodnego podróżowania po świecie, a to z kolei przyczyniło się do migracji kociej rasy syberyjskiej.
Pierwsza hodowla w Polsce wystartowała w 1989 lub 1990 roku. Miniej więcej w tym samym okresie koty syberyjskie wylądowały w Stanach Zjednoczonych.
Swoim fenotypem syberyjczyk przypomina norweskie koty leśne i koty rasy maine coon.
Koty syberyjskie należą do kategorii półdługowłosych, są średniej wielkości, uskularne, mocnej budowy i silne. Kocury (ok.4-5kg) są wyraźnie większe od kotek (ok.3kg). Wśród kocurów zdarzają się okazy, których masa ciała sięga nawet 7-8kg.
Tułów tych kotów jest lekko wydłużony o mocnym karku i szerokiej klatce piersiowej. Przednie kończyny są nieco krótsze od tylnych, a zaokrąglony na końcu ogon jest długi gruby i puszysty. Głowa jest okrągława z wyraźnymi policzkami. Szczęki są mocne i zaokrąglone. Nad wysokim czołem znajdują się wysoko osadzone, lekko pochylone ku przodowi uszy, które są dość szerokie u nasady, a wierzchołki mają zaokrąglone i często zakończone pędzelkami dłuższych włosów. Oczy są duże, owalne i lekko skośnie ustawione. Ich barwa powinna być jednolita i najczęściej bywa zielona lub bursztynowa.
Futro kotów syberyjskich wykazuje cechy typowe dla wszystkich kotów leśnych. Włosy okrywowe są mocne i delikatnie przylegają do ciała. podszycie jest miękkie i gęste, co naturalnie pozwala kotom przetrwać w ostrych warunkach klimatycznych. Na tylnych łapach znajdują się „portki”, a na szyi wyraźny kołnierz. Na karku i barkach futro bywa nieco krótsze niż na grzbiecie. Oczywiście w okresie zimowym cała kocia szata jest znacznie bardziej okazała niż latem. Koty syberyjskie najczęściej spotyka się w naturalnym ubarwieniu: pręgowane (tabby) we wszystkich podstawowych kolorach, jednobarwne (białe, czarne, rude, niebieskie, kremowe), dwubarwne (zazwyczaj z udziałem koloru białego), szylkretowe i szylkretowe z białym, szynszylowe, dymne (czarne, niebieskie, rude, kremowe, szylkretowe). Niedopuszczalne są umaszczenia charakterystyczne dla kotów z oznaczeniami.
Koty syberyjskie odznaczają się dużą inteligencją i mają predyspozycje do chodzenia na smyczy. Są miłe, towarzyskie, nie przejawiają skłonności do agresji i szybko przywiązują się do swoich właścicieli. Mimo sporego temperamentu nie sieją zniszczeń. Syberyjczyki lubią towarzystwo innych kotów i tolerują psy. Bardzo istotną cechą jest to, że łatwo nawiązują kontakty z ludźmi i lubią dzieci. Potrafią wykazywać wiele cierpliwości podczas dziecięcych zabaw. Ze względu na bardzo zrównoważony charakter rasa ta ma nieprzeciętne predyspozycje terapeutyczne.
U znacznej większości ludzi wykazujących objawy alergii na koty objawy uczuleniowe wywołuje kocia ślina, a nie, jak się zwykło uważać, sierść. W składzie śliny kotów syberyjskich związek odpowiedzialny za wywoływanie reakcji alergicznych występuje w bardzo niewielkich ilościach.

© 2009. Wszelkie prawa zastrzeżone Zoowioska. Kopiowanie, rozpowszechnianie, przedruk i publikacja w jakiejkolwiek formie
(również elektronicznej) do celów komercyjnych i prywatnych, bez zgody serwisu zoowioska, zabronione.