Zdjęcia kotów

Kot Norweski Leśny - hodowla Duszek lasu*PL

Kliknij aby powiększyć

Reklama

Filmik

Wróć do:

Norweski

Norweski Leśny - opis rasy

Koty Norweskie Leśne są pięknymi, potężnymi, półdługowłosymi, puszystymi zwierzętami, które potrafią stać się wspaniałymi przyjaciółmi człowieka. Tak, jak koty Maine Coon, czy Syberyjskie, są rasą naturalną i w celu zachowania czystości krwi oraz naturalnie pięknego wyglądu nie powinny być krzyżowane z kotami innych ras. Światowe organizacje felinologiczne dopuszczają wprawdzie taką możliwość, ale wyłącznie za specjalną zgodą kolegium sędziowskiego. Odpowiedzialni hodowcy od dawna dążą do tego, aby zachować tę rasę z jej pierwotnymi cechami i żądają zakazu jakichkolwiek krzyżowań z innymi rasami. W swej pierwotnej "dzikiej" postaci kot Norweski Leśny występował w zimnych regionach Skandynawii. Obecna jego postać powstała najprawdopodobniej z przypadkowych krzyżówek między wałęsającymi się kotami długowłosymi a kotami domowymi, co z kolei na przestrzeni wieków przyczyniło się do rozwoju silnych kotów z gęstym futrem przystosowanych do surowości klimatu północy.
Na początku lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku rasa została dokładnie zbadana i sporządzono dla niej wzorzec, przy czym należy zauważyć, że jej przedstawiciele już wcześniej rozwijali się pod opieką hodowców. FIFE uznało koty Norweskie Leśne 1 979 roku. Norweskie koty leśne są duże, o wydłużonym tułowiu, silne, muskularne i długonogie. Dorosłe osobniki ważą od 4,5 do 8 kg. Uwagę zwraca trójkątna głowa średniej wielkości o dobrze wysklepionej czaszce, z długim i prostym nosem oraz dużymi, wysoko osadzonymi uszami z wyraźnymi kępkami włosów i charakterystycznymi pędzelkami. Gęsty podszerstek jest doskonałą izolacją chroniącą zwierzę przed utratą ciepła, zaś niegdyś silnie natłuszczona okrywa chroniła je przed niepogodą.
W międzyczasie jakość futra nieco się zmieniła. Tłuste włosy okrywowe mają już tylko bardzo nieliczne koty, natomiast długość włosów stała się zadziwiająco większa. Zabiegi hodowlane sprawiły również obniżenie odporności na zimno i wodę. Kot leśny stał się kotem szlachetnym. Może się to wiązać z faktem, że w celu rozszerzenia palety barw okrywy włosowej, chociażby o białą, wprowadzono do hodowli jako domieszkę koty perskie, co spowodowało także zmianę struktury futra norweskiego kota leśnego. Aby uzyskać możliwie jak najszybciej wymaganą przez wzorzec rasy trójkątną głowę, niektórzy hodowcy krzyżowali "norwega" z tureckim kotem angorskim i balijskim, co dodatkowo silnie zmieniło fenotyp rasy.
Oczy kotów Norweskich Leśnych mają kształt migdałów. Powinny być ustawione lekko skośnie i - w przeciwieństwie do wielu innych ras - mogą mieć zupełnie dowolny kolor, przy czym pożądana jest harmonia z barwą okrywy. Ostatnio największym powodzeniem cieszą się zwierzęta o oczach w kolorze miedziano-miodowym. U tej rasy dopuszczalne jest każde możliwe umaszczenie za wyjątkiem znaczeń czekoladowych, liliowych, cynamonowych i fown. Dopuszczalna jest każda ilość białego. W zasadzie można krzyżować ze sobą wszystkie odmiany barwne. Jest to ważnym przyczynkiem do zachowania typu i jakości futra, ponieważ nie wszystkie odmiany barwne mają tak samo silne włosy okrywowe lub tak samo gęste podszycie.
Rasę dzieli się na dwie grupy - posiadające gen aguti lub nie. Jest to gen, który odpowiada za charakterystyczny, dziki wygląd okrywy. Koty Norweskie Leśne należą do zwierząt obdarzonych sporym temperamentem, Są żywe, energiczne, skoczne i bardzo lubią się wspinać. Dlatego posiadacze kotów tej rasy powinni im w domu oddać do dyspozycji duże mocne drapaki, a w ogrodzie przyzwoity tor przeszkód.
Norweski Leśny przywiązuje się do swoich opiekunów, uwielbia pieszczoty, kocha dzieci i zabawę. Jest tolerancyjny w stosunku do innych zwierząt.

© 2009. Wszelkie prawa zastrzeżone Zoowioska. Kopiowanie, rozpowszechnianie, przedruk i publikacja w jakiejkolwiek formie
(również elektronicznej) do celów komercyjnych i prywatnych, bez zgody serwisu zoowioska, zabronione.