Szukaj w zoowiosce

Twoja wyszukiwarka

Zdjęcia kotów

Kot Birmański - hodowla Winni*PL

Kliknij aby powiększyć

Reklama


księgarnia
Ogłoszenia - zwierzęta

Filmik

Warto odwiedzć

Birmański

Kot Birmański - opis rasy

Z jednej strony za kotami birmańskimi podąża legenda o ich świętości, o tym jakoby pewnego razu stał się cud i w kota weszła dusza zamordowanego kapłana, który był jego opiekunem, po czym białe futerko kota stało się złote, a oczy szafirowe, mordka i ogon pociemniały natomiast łapy, którymi dotykał ciała zabitego kapłana pozostały białe. Z drugiej strony mówi się o tym, że pierwszego kota birmańskiego, a właściwie kotkę... i to ciężarną, przywieziono do Francji z klasztoru w Birmie, co dało początek hodowli tych kotów w Europie. Prawda leży raczej gdzie indziej i pewnie wcale nie po środku, bowiem fakty przemawiają bardziej za tym, że koty te zostały wprawdzie wyhodowane we Francji, ale w ramach ściśle i naukowo zaplanowanego programu hodowlanego z krzyżówek europejskich kotów krótkowłosych, kotów syjamskich, i perskich. Natomiast legendy miały na początku ułatwić sprzedaż, a taka ich długowieczność raczej nie była przewidziana. Równie dosłowne tłumaczenie oficjalnej nazwy rasy z języka niemieckiego daje sformułowanie „Święta Birma”.

Zachowanie czystości rasy miało zagwarantować unikanie krzyżówek z innymi kotami, jednak coraz częstsze pojawianie się problemów polegających na wzmożonej podatności na choroby, karłowatością i zmniejszaniem się liczby kociąt w miotach przekonało hodowców z Anglii i Holandii do konieczności wprowadzenia domieszki innych ras. Przede wszystkim wprowadzono domieszkę persów z kolorowymi oznakami. Pozwoliło to na uzyskanie dorodniejszego i silniejszego potomstwa oraz szerszej palety barw.
Dziś koty birmańskie są zwierzętami muskularnymi, silnymi o jedwabistym futerku i białymi oznakami na końcach łap. Należą do grupy kotów półdługowłosych.

Głowa kota birmańskiego ma kształt zaokrąglonego trójkąta równoramiennego i powinna być nieco dłuższa niż szersza z wyraźnie zaznaczonym podbródkiem. Nos powinien mieć średnią długość i równomierną szerokość, a u nasady wykazywać lekkie zagłębienie, które jednak nie może mieć charakteru stopu.
Oczy prawie okrągłe o ciemnoniebieskiej barwie. Uszy z zaokrąglonymi wierzchołkami nie mogą być osadzone zbyt nisko, a ogon powinien być średniej długości i puszysty.

Kot birmański musi mieć portki na tylnych kończynach i kołnierz na szyi. Oznaki muszą być utrzymane w ściśle ustalonych wzajemnych proporcjach. Na głowie, uszach, kończynach i ogonie muszą być tego samego koloru i nie mogą mieć plam ani cieni. Istnieją dwie odmiany kolorystyczne - beżowo-złota z ciemnymi oznakami (seal-point) oraz niebieskawo-biała z niebieskoszarymi oznakami (blue-point). Oznaki znajdują się na pyszczku, uszach, łapach i ogonie, zaś jego stopy okrywają charakterystyczne skarpetki. Dobre futro kota birmańskiego ani ściśle nie przylega do ciała, ani wyraźnie od niego nie odstaje.

Koty rasy birmańskiej mają bardzo zrównoważony charakter i nie sprawiają kłopotu swoim zachowaniem. Są towarzyskie i przywiązują się do opiekunów, ale nie przepadają za obcymi. Ich inteligencja pozwala na nauczenie ich wielu rzeczy. Tolerują inne zwierzęta i lubią dzieci. Obszerna historia rasy udostępniona przez hodowlę Winni*Pl znajduje się na portalu w dziale artykuły.

Za udostępnienie zdjęć i zgodę na ich publikację dziękujemy
hodowli kotów birmańskichWinni*PL


Prezentowane zdjęcia są obięte prawami autorskimi udostępniającej je hodowli



Fajne fotki z galerii